خوشا آنان كه با عشق حسينی     شهادت را پذيرفتند و رفتنــــد

خوشا آنان كه در هنگامه‌ی مرگ     به جای گريه خنديدند ورفتنــد 

بنگر كه شهيـــــد تن رها كرد و گذشت        از من چـو بريد عزم ما كرد و گذشت
ها، من . . . چـوشنيـد پـای در راه نهاد        بر خون حسيـــن اقتدا كرد و گذشت

ما در ره عشق نقص پيمان نكنيم           گر جان طلبــد دريــغ از جان نكنيم
دنيـا اگــر از يـزيــد لــبـــريـز شــود          ما پشت به ســالار شهيدان نكنيم

چون لاله به خون نشست گر پيرهنم         چون چشـمه هزار پاره شده گر بدنم
مادر تـو عـجـب مــدار كاندر ره عشق         من كشته ي اسلام و شهـيد وطنـم

آنان كه غمت به جان خريدند حسين جان 
                                             يكباره دل از جهان بريدند حسين جان
افســـــوس كـه خونين كفنــــــان ايـــــران
                                             جان دادند و كـربلا نديدند حسين جان

هر كه عاشق بر حسين شد منصبی‌ ممتاز دارد 
                                              او مقـامی بس گرامی‌ پيش اهل راز دارد
مكتب عـشق حـسين بيـن كـه هفتـاد و دو ملت
                                              شگفت ازآن كه هفتاد ودو تن جانباز دارد