يكشنبه 2/6/82 - ساعت 22
به سه نفر از زوار كاروان كه سكته كرده يا ويلچري و عصايي هستند وعده كرده ام امشب آن‌ها را براي اعمال ببرم. در ميان آنان پيرزني است كه با مادر عروسش به مكه آمده است. براي او از هتل ويلچري مي گيرم و با دو نفر ديگر آماده حركت مي شويم. يكي ديگر از اين سه نفر پيرمردي است كه نصف بدنش در اثر سكته فلج شده است. همسر اين مرد در مدينه به من مي‌گفت دخترش هم با اين‌كه جوان بوده سكته كرده و نصف صورتش جا به جا شده و از ديدن اين صحنه دختر خردسال او آنچنان آزار مي‌ديده تا جايي كه اين مادر جوان بيشتر از درد خود از آزار فرزندش رنج مي‌برده است تا اين‌كه نيمه شبي در اثر توسل به امام موسي كاظم‌(ع) و با بيان اين دعا و شكوائيه كه يا موسي‌ابن‌جعفر يا باب الحوائج يا شفا يا مرگ در حين قرائت قرآن توسط آن حضرت شفا مي‌يابد....

در مسجدالنبي (ص) نشسته ام و منتظر اذان ظهر. نماز قضا مي خوانم. احساس مي كنم كسي كه پهلوي من نشسته است دارد به نحوه تشهد و سلام من به دقت گوش مي كند. پس از نماز سر صحبت را با من باز مي كند و مي گويد تشهدت را بخوان. مي خوانم. بدون اينكه مرا تخطئه كند مي گويد ...

شب بعد به زوّار كاروان گفتم درد فاطمه زهرا (س) پهلوي شكسته و صورت سيلي خورده او نيست كه تمامي فضاي ذكر مصيبت‌هاي حضرتش را پر كرده است كه اين پايين آوردن حضرت در حد كسي است كه...