فـــتــــاد از پـــــــا كـــنـــار رود در آن ظـهـــر دردآلـــود

كســـــي كــــه عطـــر نـــامـــش آبـروي آب زمزم بود

راوي محرم

تا تو بالاي ني‌اي، مرهم پايم زخم است
اگر اين دشت سراسر، گل مريم بشود...

هــر چنــد شــرح كشـتـن تــو لب گزيدنــي است

احـوال قتـلــگــاه تــو گـفـتــن، شنـيـــدنــي است

آواره امــتــي كـــه بـــه طــعــنــــه صـــدا زدنـــــد:

ايــن حــال و روز سبــط پيمبر چه ديــدنــي اسـت ...

كر است عالم و من عاجز از سخن گفتن
خيال مي‌كنم آن گنگ خواب ديده منم
خوشا به حال تو اي سرو رسته بر سر ني
نگاه كن منم، اين بيد قد خميده منم
كسي كه از همه سو زخم تيغ ديده تويي
كسي كه از همه زخم زبان شنيده منم...

ایــن شــعــر نیســت، ذكــر مصیبـت ســروده‌ام

بـــا خـــون دل نـــوشـــتــه‌ام ایــن خــون‌نگاره را

بغــضـــم دوبـــاره واشــــده یـــا صــاحــب‌الزمان

امـــشـــب ببـــخـــش ایـــن فـــوران شـــراره را

این شعر نیست كه روضه‌ی مكشوف كربلاست

دیگـــر گـــذاشـــتـــــم بـــه كنـــاری اشـــاره را...

تــو بــا تنهــایی‌ات از خــود فرا رفتــی به تنهایی

ولــی در خــود فــرومــانـدیــم مـا جمع تماشایی

تـو در انــدازه‌هــای نـــاگــزیــر مــا نــمی‌گـنـجـی

تــو را هــم با تو می‌سنجیم در عـزم و شکیـبایی

از اول، آخــر کـرب و بــلـایـــت را چـنـیــن دیـــدم:

آن‌جــا كــه بـــا پـــــرواز دلـــداری نمی‌كــردنـد
آيـیــنــه‌هـــای آســمــان كـــاری نمی‌كــردنــد
آن‌جــا فـقـــط شــور تكـــاپو بود، در «مـــردان»
«نامردها» جز سد شــدن كاری نمی‌كردنـــد!
لــب‌تشــنــه‌گـان وعده‌دار از بی‌قــراری‌شـــان
می‌ســوخـتنـــد و نــالــه و زاری نمی‌كــردنــد
...

رسید وقـت رسـیـدن به ضربه های كسـی
شــكســت حنجره امّـا بـه زیـر پای كسـی
آهـــای خـنـجـر كهــنــه! نمــی‌شـود نبـری
نمی شود كه بمیرد كسی به جای كسی
....