پيكـــار عليـــه ظــالمــان پيشــه‌ي ماست

جان در ره دوست دادن انديشه‌ي ماست...

بار آخر

برادر با برادر دست مي‌داد

براي بار آخر آخر دست مي‌داد...

دلم هر جا که باشد، غم همان جاست

تمـــام مــاتــم عــالم، هــمــان جاست

دل شـــوریــــده را فـــــردا، الــــهـــــی

ببر آن جا که زینـــب هم همان جاست

صفــابخـش چمن یـعنی دل من
گـل صـد پاره تن، یعنــی دل من
امام ساجدین در شام غم گفت
شـهیـد بــی کفـن یعنی دل من...
 
 

شـکـســته کشــتـی بحــر ولــایــت
به خــون غلتیــده مصبــاح هــدایــت
شب است و ساربان چون باد صرصر
بــرد پــیــراهـــن گـــل را بــه غــارت

گــرفــتــه خــون دل، راه نــگــاهــم

شــده رنـــگ شفــق آه نــگــاهـــم

به‌جز چشم دل زینب کسی نیست

در ایــن عــالـــم دل آگـــاه نــگـاهم...

عطــش روييــد از كنـج دهانش

ستــاره مي‌چكيـد از ديدگانش

ولي چون تير بر حلقش اثر كرد

تبسّــم زنـده شـد روي لبانش...

تــــو را از جـــوهــر غـــم آفــریــدنـــد

مــــرا از ابــــر نــــم نـــم آفــریــدنـــد

برای گریه در سوگ حسین(ع) است

اگـــــر مـــــاه مـــحــــرّم آفــریــدنـــد